PRZYGODY NA ŚNIEGU i LODZIE

Szczególnie dużo wartości zdrowotnych daje uprawianie narciarstwa. Jego różnorodne odmiany, a zwłaszcza biegi, wycieczki i spacery na nartach angażują wszystkie większe grupy mięśniowe. Umiarkowany wysiłek sprzyja nie tylko dobremu funkcjonowaniu układu mięśniowego, lecz również oddechowego i krążeniowego. Podczas narciarskich zajęć lepiej pracują płuca pochłaniające więcej powietrza i tym samym więcej tlenu. Te zwiększone ilości tlenu dzięki silniejszej pracy serca transportowane są przez krew do tkanek naszego organizmu. A ponieważ na nartach przebywamy zwykle w górach, lub wśród lasów i polan, czyli wszędzie tam, gdzie powietrze jest czystsze, więc korzyści dla naszego zdrowia są niezaprzeczalne. To czyste powietrze hartuje nas, uodparnia przed chorobami, zwłaszcza przed tak częstymi w zimie przeziębieniami.

Przebywanie na łonie natury, z dala od zatłoczonych i męczących miast regeneruje nerwy, pozwala na odpoczynek i relaks. Tego odprężenia psychicznego może mniej potrzebują i odczuwają młodsi. Ich nerwy nie są jeszcze tak napięte i zmęczone jak osób starszych. Oni to potrzebują takiego właśnie odpoczynku jaki dają góry, śnieg, las i narty. Dziewczęta i chłopcy  wybierając się na narty nie zostawiajcie w domu swoich rodziców. Razem z nimi możecie się znakomicie bawić.

Narciarstwo tylko z pozoru jest indywidualne. Co prawda każdy narciarz, jak już opanuje podstawowe umiejętności, samodzielnie zjeżdża w dół, skręca czy biegnie. Lecz wspólne, razem z innymi przeżywanie narciarskiej, zimowej przygody to jest właśnie to, co dajedużo radości i satysfakcji. Narciarstwo jest sportem familijnym.

Rodzinne, grupowe wyjazdy na narty to wspólne zabawy na śniegu, wspólne zawody. Kto szybciej przejedzie krótki, łatwy slalom, lub przebiegnie kawałek trasy biegowej? Czy zrobi to szybciej tata i córka, czy może mama i syn? A może dzieci już tak dobrze radzą sobie na nartach, że mogą konkurować z rodzicami w zawodach pokoleń?

W Polsce od kilku już lat rozgrywane są co roku takie właśnie narciarskie zawody. Nazywają się „Family Cup” i biorą w nich udział całe rodziny. Najlepiej, gdy w jednej drużynie startują trzy pokolenia, od wnuczka po dziadka. I choć często biorą w nich udział znani przed laty narciarze, nawet reprezentanci Polski, to nie najważniejsze są mistrzowskie tytuły. Przeciętne umiejętności narciarskie też pozwalają się cieszyć ze wspólnej zabawy sportowej. Zawody te w szybkim czasie stały się tak popularne, że ogólnopolskie finały poprzedzane są całym cyklem regionalnych eliminacji. Wszystkie one, podobnie jak i finały, organizowane są przez „Family Cup”.

Jeszcze inną formą wspólnej, zimowej przygody są tzw. białe klasy organizowane przez szkoły, czy n wet przez poszczególne klasy.

Idea białych klas dotarła do nas z Francji. I tam i u nas zaczęła się w miastach, skąd na okres kilkunastu dni, zwykle dwóch tygodni, wyjeżdża na narty cała klasa. Jadą uczniowie, nauczyciele i czasami niektórzy rodzice.

Jedną część dnia przeznacza się na zajęcia na świeżym powietrzu, drugą na naukę. W czasie tych pierwszych mogą to być narciarstwo, łyżwiarstwo, jazda na śnieżnej desce (snowboard), czy na sankach. Wszystko zależy od warunków i możliwości. Ważne jest, by zajęcia prowadziły uprawnione do tego osoby (nauczyciele, instruktorzy itp.) Taki wspólny kilkunastodniowy pobyt, umiejętnie przygotowany i poprowadzony integruje uczestników, daje im dużo radości i dobrych wrażeń. By poruszanie się na nartach, łyżwach, sankach czy snowboardzie dawało satysfakcję trzeba opanować podstawowe umiejętności. Podane poniżej informacje i  wskazówki w tym właśnie pomogą.

Narciarstwo

Czy wiecie, że współczesne narciarstwo rozpoczęło się w Norwegii przeszło 150 lat temu? Wtedy narty były inne niż dzisiaj, używano często jednego kijka, lecz można było na nich jeździć, biegać i skakać. Dla każdego, kto i teraz chce rozpocząć narciarską przygodę, proponujemy narty uniwersalne, tzw. śladowe, dobre i do zjazdów i do biegów. Później, gdy już opanujecie narciarskie abecadło i będziecię chcieli uprawiać zjazdy lub biegi czy może skoki, powinniście postarać się o odpowiedni sprzęt. Najlepiej zrobić to z pomocą fachowca, którego znajdziecie na pewno w autoryzowanym serwisie narciarskim, lub w klubie.

Narciarskie abc

Na pierwsze kroki na nartach powinniśmy wybrać płaski teren, a śnieg równo udeptać, lub wyrównać ratrakiem lub skuterem. Zaczynamy od zwykłego chodu, podczas którego obie narty cały czas ślizgają się po śniegu, nie odrywają się od niego. Ten sam chód możemy wykonać w parach trzymając się za ręce. Zróbmy teraz silniejsze odbicie, bardziej zdecydowanie starajmy się stanąć na tej narcie, która ślizga  się  do przodu. Druga narta,     która jest z tyłu oderwie się od śniegu. I już biegniemy. Prawda, że   to   takie proste i łatwe ? Zróbmy „gwiazdę”, a potem trzymając się z kolegą za ręce małe kółko. Pod górkę podchodzimy „jodełką”, lub  pod bardziej stromą  „schodkowaniem”. Po tych pierwszych ćwiczeniach na płaskim terenie idziemy na niezbyt stromy stok, by uczyć się jazdy. Zjeżdżając na wprost stoimy równomiernie na obu nartach, uginamy kolana i pochylamy nieco tułów w przód. Pamiętajmy, by na te pierwsze zjazdy wybrać stok kończący się płaskim terenem, lub jeszcze lepiej, łagodnym przeciwstokiem. Pozwoli on zatrzymać się w naturalny sposób. Spróbujmy teraz podnosić w czasie jazdy jedną nartę. Zróbmy zawody: kto więcej razy podniesie nartę, lub kto dalej dojedzie na jednej narcie?

Ćwicząc na prawie płaskim terenie starajmy się łyżwować, czyli wykonywać odbicia ustawioną kątowo nartą, prawie tak samo jak na łyżwach. Skoro wiecie już jak biegać, łyżwo wać i zjeżdżać, to trzeba nauczyć się zatrzymywania. Najłatwiej zrobić to pługiem, którym można także kontrolować prędkość jazdy i hamować. Pamiętajmy, że zawsze powinniśmy panować nad szybkością jazdy, nad nartami. Pomoże nam w tym ćwiczenie, w czasie którego wykonujemy na przemian pług i jazdę na wprost. Zmianę kierunku jazdy najłatwiej wykonuje się łukami płużnymi, obciążając nartę zewnętrzną zamierzonego skrę uginać kolana do stoku. Łączenie zmian kierunków z jazdą w skos stoku ułatwiają tyczki i chorągiewki wyznaczające miejsca poszczególnych ewolucji.

Przejeżdżając przez nierówności terenowe (muldy, garby) uginamy i prostujemy kolana. Możemy też na nich zrobić mały skok i wylądować w wypadzie.  Zmieniając kierunek jazdy zaczynamy jechać w skos stoku i podczas tego powinniśmy obciążać nartę dolną oraz tu.

Na koniec narciarskiego abecadła spróbujcie sprawdzić swoje umiejętności na torze zadaniowym. Zróbcie zawody: kto szybciej i bez błędów pokona cały tor od startu do mety? Układ toru może być różny. Zależy przede wszystkim od poziomu narciarskich umiejętności i od ukształtowania terenu. Podany tutaj przykładowy tor składa się z następujących zadań: 1) bieg po płaskim terenie, 2) podejście jodełką, 3) zjazd slalomem, 4) podejście schodkowaniem, 5) zjazd ze skokiem terenowym, 6) slalom pod bramkami, 7) obiegnięcie tyczek, łyżwowanie.